Тус улсын нийслэл Улаанбаатар хотын дүр төрх эрс өөрчлөгджээ. Арвин их нөөцтэй ашигт малтмалын ордуудынхаа ачаар алсын Монголын нийслэл хэдийн олон улсын хөрөнгө оруулагчдын хувьд халуун цэг болжээ. Хэрвээ тус улс ашигт малтмалаа амжилттай олборлож чадвал ирэх 20 гаруй жилийн дотор эдийн засгаа бараг гурав дахин тэлэх боломжтой.
Гэхдээ энэ гэрэлт ирээдүйг бий болгоход усны хэрэгцээ тулгамдсан асуудал болж байна.
"Хэдийгээр усны нөөц багасч байгаа ч ирэх 20 жилийн дотор усны эрэлт хэрэгцээ гурав дахин нэмэгдэх төлөвтэй байна" гэж "2030-Усны нөөц бүлэг" мэдэгдсэн юм. Тус бүлгийн урьдчилан таамаглаж буйгаар, 10 жилийн дараа гэхэд нэг өдөрт 244 мянган шоо метр усны алдагдалд орж магадгүй. Усны хомсдол болон эрдэс баялгийн олборлолт  хоорондын харилцан хамаарал илүү анхаарал татаж байна. Монголын зэс, алтны нөөцийн дийлэнх хувь нь хамгийн хуурай цэг болох Өмнөговь аймагт байдаг. Говийн энэ бүсийн жилийн хур тунадасны хэмжээ 0-50-хан миллиметрт хэлбэлздэг.
Дэд бүтцийн боломжит хувилбаруудыг авч хэлэлцэж байна. Хамгийн том дэд бүтцүүдийн нэг нь тус улсын хойд нутагт орших Орхон голоос ус дамжуулах 600 км урт хоолой тавих юм. 550 сая долларын өртөг бүхий энэ төсөл хэрэгжих эсэх нь эргэлзээтэй. Үүнээс гадна усыг давсгүйжүүлэх өөр нэг хувилбар байна. Далайд гарцгүй энэ улсын хэтэвч зузаан байх эсвэл гидрологийн нөхцөл бүрдэх эсэх нь асуултын тэмдэг хэвээр.
Одоогоор усыг аль болох үр ашигтай зарцуулах нь үйл ажиллагаа явуулж буй уул уурхайн компаниудын үүрэг хариуцлага болж байна. Тухайлбал, Өмнөговь аймагт үйл ажиллагаа явуулж буй  уул уурхайн томоохон компаниудтай Дэлхийн банкны дэмжлэгтэй Олон улсын санхүүгийн корпораци саяхан усны менежментийн хөтөлбөрийг санаачилжээ.
6,2 тэрбум долларын "Оюутолгой" төслийн хувьд говийн гадаргуугаас доош 400 орчим метрт орших 560  хавтгай дөрвөлжин км талбай бүхий уст давхаргаас бүх усаа татдаг аж. Усныхаа гуравны хоёр гаруй буюу 70 хувийг дахин боловсруулж хэрэглэдэг байна.
Гэхдээ кампанит ажиллагаа явуулдаг бүлгүүдийн үзэж буйгаар, "Оюутолгой" орон нутгийн усны хүртээмжид аюул учруулж болзошгүй.
Рио Тинтогийн тойрон хүрээлж буй ордын олборлолтын ажиллагаа хөдөө аж ахуйд нөлөөлж буйд нутгийн иргэд мөн санаа зовж байна. Монгол Улсын өмнөд болон төвийн бүсүүд нь нүүдэлчин малчдын үеэс үед амьдран ирсэн газар нутаг юм.
Усны хомсхон нөөцийг уул уурхайд хэдийн ашиглаж эхэлсэн нь малчдын аж амьдралд сөргөөр нөлөөлнө гэж шинжээчид анхаарууллаа. Үүний зэрэгцээ усны хомсдол нь усалгаатай үр тарианы ургацад аюул учруулж байна. Ялангуяа Улаанбаатарын хүнсний хангамжийн дийлэнхийг нийлүүлдэг төвийн бүсэд асуудал үүсгэжээ.
Хөдөө аж ахуйн бүтээгдэхүүнийг улсынхаа усны нөөц арай илүү элбэг зүүн болон баруун бүсэд түлхүү тариалж эхлэх нь боломжит шийдэл байх боломжтой. Дахин хэлэхэд, энэ бүх асуудлыг шийдэх илүү тодорхой бөгөөд товч хариулт бол усны үр ашгийг сурталчлах юм.
Монголд хамгийн их тулгамдаж буй устай холбоотой толгой өвтгөсөн асуудал нь Улаанбаатарт мөн хамаатай. Тус улсын нийт хүн амын тавны хоёр хувь буюу 1,3 сая хүн нийслэл хотдоо амьдарч байна. Энэ хотын дэд бүтэц, тухайлбал, гол асуудлууд дундаас цэвэр усны хүртээмж, ариун цэврийн байгууламж зэрэг хэдийн том асуудал болоод байгаа юм. Хөдөөгөөс хот руу чиглэсэн шилжих хөдөлгөөн ойрын жилүүдэд эдгээр асуудлыг улам даамжруулах төлөвтэй байна.
"Улаанбаатар хот 2015-2021 оноос хэтрэхгүй усгүй болж болзошгүй" гэж  "2030-Усны нөөц бүлэг"-ийн зөвлөх, Дэлхийн эдийн засгийн форумын Усны санаачилга багийн тэргүүн Алекс Мунг хэлжээ.
Амин чухал усны дэд бүтцийн талаарх туршлагаа солилцож, хамтран санхүүжүүлэхэд хувийн компаниуд гол үүрэг гүйцэтгэх хэрэгтэй гэж Мунг үзэж байна.
Усны алдагдлыг бууруулахын тулд орон нутгийн засаг захиргаа нь хувийн компаниуддаа санхүүгийн дэмжлэг үзүүлдэг Өмнөд Африкийг тэрбээр жишээ татлаа. Усны алдагдлыг бууруулахад гаргасан хүчин чармайлтынх нь дагуу компаниудыг шагнаж урамшуулдаг аж.